چقدر از همه دورم .........

دنیا آدمها اونقدر بزرگو عمیقه که توش احساسه غریبی می کنم اصلا جائی برای من وجود ندارن........

یا اونقدر دنیاشون رنگیه که دو رنگ سیاه سفید جائی برای موندن ندارن......

آدما حرفاشونو با شعر و متلک می گن همه که شاعر نیستن.......

همیشه حرفهای عمیق قابل بیان نیست پس چی را باید فهمید؟